تبلیغات
ووشو شهرستان دیّر- سبک سیولوم پای هوپ گار - تاریخچه ووشو
ووشو شهرستان دیّر- سبک سیولوم پای هوپ گار
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


سیولوم پای: یا مشت جنوبی شائولین کــه اصطلاحا بــدان (نـن شائولین) نیز می‌گویند از جمله سبک‌های بسیار نادر و قدیمی است کــه در معبد شــائولین جنوبی واقع در استان (فوجیان) به وجود آمد. (سیو لوم) که گا‌ها (سیل لوم) نیز تلفظ می‌شود، بــر اساس حــرکت پنج حیوان، اژد‌ها، ببر، مار، پلنگ، و درنا به وجــود آمده و یکی از با شــکوه‌ترین سبکهای پر قدرت در هنر‌های رزمی چینی محسوب می‌گردد.

سی فــو دیــری
رئیس و بنیانگذار سبک سیولوم پای شهرستان دیّر

مدیر وبلاگ : Dragon Dayyer

تاریخچه ووشو

قدمت ووشو در کشور چین به زمان های بسیار دور که اولین صورت های اجتماعات بشری در جوامع اولیه بوجود آمدند، باز می گردد. در آن زمان به منظور حفظ سلامتی، درمان بیماری ها، افزایش بنیه جسمانی و طول عمر و تعلیم مهارت های نظامی به افراد جامعه، حرکاتی ابداع گردید که بسط و گسترش آن در طول دوره های مختلف به ورزش ووشوی امروزی بدل شده است.





در حدود پنج قرن پیش از میلاد، یک راهب هندی به نام "بود هیدهارما" که با نام های "تامو" و "داروما تائیشی" هم از او یاد می شود، به قصد اشاعه تعلیمات مذهبی از هند راهی چین شد و در معبدی به نام شائولین به تعلیم و تربیت راهبان آن پرداخت. تعالیم وی شامل مجموعه ای از تمرین های پرهیزگاری و قواعد خشک انضباطی بود که به واسطه وضعیت جسمانی ضعیف، پیروان او طاقت تحمل آموزش های وی را نداشته و بتدریج دچار ضعف و بی حالی می شدند. از این رو تامو حرکاتی را برای تقویت بنیه جسمانی شاگردان خود ابداع نمود که به "18 حرکت دست لوهان" معروف شد. این حرکات بتدریج گسترش یافته و پایه و اساس سبک های ووشو را تشکیل دادند.
در طی قرون 14 تا 16 میلادی چهره های برجسته ای از ورزش های رزمی در معبد شائولین گرد هم آمدند و سبک های اصلی ووشو را به تقلید از حرکات حیواناتی چون پلنگ، درنا، مار، ببر و اژدها به وجود آوردند. لیکن امپراتور وقت که بتدریج از فعالیت های ساکنان این معبد دچار ترس و نگرانی شده و معبد را تهدیدی برای حکومت خود می دید، فرمان انهدام و به آتش کشیدن معبد شائولین را صادر کرد. در لشکرکشی امپراتور برای انهدام معبد، فقط تعداد اندکی از افراد توانستند از مهلکه جان سالم به دربرند. این واقعه تلخ موجب انتشار و اشاعه ورزش های رزمی معبد شائولین که تا آن زمان محفوظ و مخفی مانده بود به سایر نقاط کشور چین گردید. هر چند امپراتوران برخی از سلسله های حاکم بر چین تمرین های ورزش های رزمی را خطری برای حکومت خود قلمداد نموده و انجام آن را ممنوع اعلام کرده بودند ولی امپراتورانی هم بودند که به علت علاقمندی به این تمرین ها موجبات ترویج آن را فراهم کردند.
در دوران سلسله های شانگ (shang) و ژو (zhou) حرکاتی از ووشو بوجود آمد که برای آموزش سربازان استفاده می شد و همه ساله در پاییز و بهار مسابقه های خاصی به نام جیائو برای انتخاب سربازان نمونه و اعطای عناوین افتخاری برگزار می شد.
با ایجاد کاربرد نظامی برای ووشو، رفته رفته حرکات رزمی با شمشیر، نیزه و چوب بوجود آمد. ظهور گروههای نمایش خیابانی به نام لوکی (Luqi) که از طریق نمایش حرکات رزمی امرار معاش می کردند، خود باعث گسترش بیشتر ووشو گردید. دوران سلطنت سلسله های کینگ (Qing) و مینگ (Ming) را می توان عصر شکوفایی ووشو به شمار آورد.
در طی سال های 1912 تا 1949 سازمان های بسیاری در چین برای ووشو تشکیل شدند مثل انجمن هنرمندان رزمی و انجمن تربیت بدنی و ... که در گسترش ووشو نقش مهمی را ایفا کردند.
در سال 1956 انجمن ووشوی چین در پکن تشکیل شد که با اشاعه حرکاتی چون فرم ساده شده تای چی چوان، چانگ چوان، حرکت شمشیر پهن و باریک، نیزه و چوب در سطوح مبتدی، متوسط و عالی در بهبود همگانی شدن ورزش ووشو کمک شایانی کرد. در سال 1958 نخستین پیش نویس قوانین مسابقه های ووشو توسط کمیسیون ورزش و تربیت بدنی ایالتی گردآوری و تنظیم شد. با راهنمایی های همین کمیسیون و انجمن ووشوی چین، انجمن ها، اتحادیه ها، مدارس ووشو، انجمن های تحقیقاتی، تیم های آماتوری و حرفه ای در مراکز آموزشی، محلات، شهرها و ایالات تشکیل شدند که شبکه عظیمی از فعالیت های جمعی ووشو را به وجود آوردند. تیم ها و انجمن های ووشو در برخی از کالج ها و دانشگاه ها تشکیل شدند و در برخی از موسسه های تربیت بدنی، رشته تحخصصی ووشو در مقطع لیسانس و فوق لیسانس دایر گردید.
در سال 1984 درجه استادی ووشو توسط مجلس ایالتی تعیین شد. با تصویب دولت چین در سال 1986 انستیتو تحقیقات ووشوی چین تشکیل و به عنوان عالی ترین مرجع هدایت تحقیقات فنی و آکادمیک در زمینه ووشو را برعهده گرفت. دولت چین با برپایی تورنمنت ها متعدد بین المللی، ورزش سنتی خود را هر چه بیشتر به جهانیان معرفی کرد و در سال 1987 با تشکیل فدراسیون آسیایی ووشو (WFA)، نخستین دوره مسابقه های آسیایی ووشو در یوکوهاما ژاپن برگزار شد. دومین دوره مسابقه های آسیایی ووشو در سال 1989 در هنگ کنگ برگزار شد و در سال 1990 این ورزش در برنامه بازی های آسیایی قرار گرفت. با تاسیس فدراسیون جهانی ووشو (IWUF) اولین دوره مسابقه های جهانی این ورزش در سال 1991 برگزار شد.
دومین دور مسابقات آسیایی ووشو به سال 1989 در هنگ كنگ برگزار شد و در سال
1990 و طی یازدهمین دوره بازیهای آسیایی پكن ، این ورزش رسما بعنوان یك
رویداد رقابتی و بین المللی معرفی گردیده و فدراسیون جهانی این رشته به
نامتشكیل و فعالیت خود را آغاز نمود . اولین دوره مسابقات بین المللی این
رشته در سال 1991 بر پا شده و دوره های بعدی این مسابقات هر دو سال یكبار
برگزار می گردد. حرکات ووشوی چینی از چند دیدگاه قابل بررسی می باشد: -
گسترش جغرافیایی  سیستم حرکات سخت و نرم  تمرینات فرم و مبارزه آزاد 
گسترش جغرافیایی رشد و گسترش ووشو در نقاط مختلف كشور چین تحت تاثیر شرایط
اقلیمی و جغرافیایی قرار گرفته و بسته به شرایط اقلیمی تكنیكهای مختلفی را
در خودبسط و پرورش داده است ، كه اصطلاحا به سبك های شمالی و جنوبی معروف
شده اند . 1_ سبكهای شمالی چین : سرزمین های شمالی چین بیشتر بصورت جلگه
ودشتهای و سیع و هموار است و بنابراین مردم این سرزمین ها امكان اجرای
حركاتی باز همراه با دویدن ، پرش جهش ، معلق زدن و غیره را در اختیار
داشته اند . لذا تكنیك ها و سبك هایی كه در این مناطق رشد و توسعه پیدا
كردند دارای ویژگیهایی هستند مثل حركات باز ، سریع ، چابك و پر قدرت ریتم
واضح ، ضربات بلند دست و پا ، دویدن ، جهش ، معلق زدن و غیره . همچنین
حركات متعددی با استفاده از سلاحهای كوتاه و بلند در این مناطق بوجود
آمدند . از مهمترین سبكهای شمالی ورزش ووشو كه اصطلاحا مشت بلند نامیده می
شود می توان به چانگ چوان اشاره كرد . 2_ سبك های جنوبی چین : جنوب چین به
جهت شرایط اقلیمی و جغرافیایی خاص خود كه بیشتر از رودخانه ها ، جنگلها ،
مرداب ها و كوهستانها و در كل از مناطق ناهمواری تشكیل شده است ، حركاتی
از ووشو را در خود پرورانده
است كه دارای ویژگیهایی مثل : حركات سریع ، اعمال قدرت ، استقرارهای محكم
و استوار و موضع گیریهای خوب بدن در واكنش به حملات مختلف از هر سو،ضربات
بسیار فشرده سریع انفجاری ، ضربات كوتاه ، مشت های كوتاه و فریادهای بلند
می باشد . علت توسعه چنین حركاتی را شاید بتوان با شیوه زندگی مردم سرزمین
های جنوبی چین مرتبط دانست . این مردمان بیشتر به كارهایی مثل صیادی و
ماهیگیری می پرداختند و بیشتر اوقات ، منازعات و جنگ های آنها برروی قایق
انجام می شد.لذا حركاتی كه نیاز كمتری به دویدن و جابجایی داشته باشد مورد
توجه قرار گرفت وگسترش پیدا كرد.ازمهمترین سبك های جنوبی ورزش ووشو كه
اصطلاحا مشت كوتاه نامیده می شوند می توان از نانچوان نام برد . سیستم
حركات سخت و نرم ( way-chia ) حركات ووشو در دو سیستم حركتی سخت ( با
استفاده از قدرت عضلات و مفاصل ) و نرم ( با استفاده از نیروی تنفس و
تمركز قوای ذهنی ) به اجرا در می آیند . 1_ سیستم سخت یا خارجی : در این
سیستم بیشتر به حركات و تمرینات عضلانی و قدرتی تكیه شده و آمادگی فیزیكی
از اهمیت بالایی برخوردار است . این سیستم را اصطلاحا «وی چیا » می نامند
.حركات این سیستم كه بصورت دست خالی یا با سلاح اجرا می شوند آمیزه ای
هستند از تكنیكهایی مثل ، مشت زدن ، لگد زدن ، پرتاب كردن ، غلبه كردن ،
تسلیم شدن و حركات یورشی بر اساس قدرت فیزیكی و جسمانی كه عمدتا با انقباض
عضلات ، اعمال قدرت انفجاری و بعضا فریادهای بلند همراه است . از سبكهای
معروف این سیستم می توان به چانگ چوان و نان چوان اشاره كرد . 2_ سیستم
نرم یا درونی : در این سیستم كه بر پایه نیروی درونی ، ذخیره و كاربرد آن
استوار است ، قدرت عضلانی نقش و تاثیر چندانی ندارد . انقباض عضلات در
كمترین میزان خود اتفاق می افتد . از اعمال نیروهای ماهیچه ای ، افت و
خیزهای تند و خشن و نیز نعره و فریاد خبری نیست . در این سیستم تمركز
تنفسی بدن به فاصله 5 سانتیمتری زیر ناف در نقطه ای بنام « تان تین» كه
مراكز انرژی حیاتی یا ( چی ) معطوف می شود. این سیستم را اصطلاحا نی «چیا»
می نامند و از معروفترین سبك های آن می توان به هسینگ آی ، پاكواژان و تای
چی چوان اشاره كرد . از دیدگاه حركتی می توان تمرینات ووشوی چینی را به
چند دسته تقسیم كرد : 1_ تمرینهای فرم : فرمهای ووشو كه با سلاح یا دست
خالی و یا بصورت مبارزه گروهی تمرین می شوند آمیزه ای هستند از مشت زدن ،
لگد زدن ، پرتاب كردن ، غلبه كردن ، تسلیم شدن و حركات یورشی كه در مجموعه
ای از تمرینات منظم و منطبق بر قوانینی خاص كه الگوهای مختلفی مركب از
حمله و دفاع ، پیشروی و عقب نشینی ، استقرارهای ایستا و پویا ، تندی و
كندی خشونت و لطافت ، نرمی و سختی و غیره تبعیت می كند. 2_ تمرینات دست
خالی ووشو : تمامی هنرهای رزمی دست خالی اعم از : چانگ چوان ، تای چی چوان
، نان چوان، پاكواژان ، باجی چوان ، شائولین چوان ، چوجیائوچوان ، دتینگ
چوان ، زیانگ زی چوان و غیره همگی به این طبقه تعلق دارند . تمرینهای با
سلاح ووشو : شامل سلاحهای كوتاه مثل شمشیر پهن و باریك ، سلاحهای بلند مثل
نیزه ، چوب ، سلاحهای دوتایی مثل جفت شمشیر پهن ، سلاحهای انعطاف پذیر مثل
شلاق 9 تكه ، چوب 3 تكه و غیره 3_ مبارزه گروهی شامل: مبارزه مسلحانه با
یك یا چند سلاح بر علیه حریفی با سلاح دیگر ؛ مبارزه با دست خالی بر علیه
حریفی كه از سلاح استفاده می كند. تمرینهای مبارزه آزاد ( سان شو ) :
حركات این طبقه عبارتست از هر گونه مبارزه آزاد ما بین دو مبارز كه با
استفاده از هوش و ذكاوت و تكنیك ، تحت شرایطی خاص و مطابق قوانینی انجام
می گیرد .




صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی